Na današnji dan, 15. avgusta 2000. godine, Hrvatska je ostala bez jedne od svojih najvoljenijih glumica. Ena Begović, rođena 8. jula 1960. u Trpnju na poluostrvu Pelješcu, tragično je izgubila život u saobraćajnoj nesreći na Braču, samo nekoliko nedjelja nakon što je postala majka.
Od njenog rođenja prošlo je 66 godina, a od njene smrti 26. Ipak, ime Ene Begović i dalje zauzima posebno mjesto u istoriji hrvatskog i jugoslovenskog glumišta.
Prema tekstu koji je objavio Index.hr, Ena je u posljednjih 55 dana svog života doživjela četiri velike životne prekretnice. Udala se, rodila kćerku Lanu, napunila 40 godina i, nažalost, tragično preminula. 
U automobilu koji je 15. avgusta 2000. godine sletio u provaliju na Braču nalazili su se njen suprug Josip Radeljak, majka Tereza Begović, sin Leo Radeljak i Enina tek rođena kćerka Lana, koja je tada imala samo 40 dana.
Nakon nesreće, Eni Begović pomoć je najprije pružena u Supetru, a potom je, u posljednjem pokušaju da joj se spasi život, gliserom prevezena u Split. Ljekari su, nažalost, mogli samo da potvrde njenu smrt.
Njena sestra Mia Begović godinama kasnije govorila je o posebnoj vezi koju je Ena imala sa svojom kćerkom. „Bila je najsretnija uz Lanu. Divna osoba… Najveća od velikih, kao glumica, kao seka, nezamjenjiva… Zauvijek“, napisala je Mia jednom prilikom.
Ena danas počiva u Aleji velikana na Mirogoju, gdje je sahranjena među ličnostima koje su ostavile dubok trag u istoriji Hrvatske.
Od Pravnog fakulteta do velike glumačke karijere
Zanimljivo je da gluma u početku uopšte nije bila Enin životni plan. U Zagreb je stigla zbog studija prava, ali je tokom vremena, na nagovor kolega, odlučila da upiše Akademiju dramskih umjetnosti.
Njen glumački talenat rano je prepoznao reditelj Lordan Zafranović, koji joj je ponudio ulogu u filmu „Okupacija u 26 slika“. Upravo je taj trenutak otvorio vrata karijeri koja će trajati manje od dvije decenije, ali ostaviti izuzetno snažan trag.
Prvu zapaženiju filmsku ulogu ostvarila je 1981. godine u filmu „Pad Italije“, a potom su se nizale uloge na filmu, televiziji i pozorištu.
Za života je ostvarila čak 98 uloga, i to u pozorištu, na filmu i televiziji. Za manje od 40 godina uspjela je da postane jedno od najprepoznatljivijih lica regionalne glumačke scene.
Jedna od njenih najpoznatijih uloga bila je barunica Castelli u „Glembajevima“. Za tu ulogu dobila je 1988. godine Zlatnu arenu za epizodnu žensku ulogu, ali je nagradu odbila jer je smatrala da je njena uloga bila glavna, a ne epizodna.
Ena Begović nije bila samo cijenjena zbog glumačkog talenta. Mnogi su je smatrali jednom od najljepših hrvatskih glumica, ali iza javne slike postojala je osoba koja se, prema vlastitim riječima, nije uvijek lako snalazila u svijetu glume i javnosti.
„Ja za sebe mislim da sam jedan dobar, pošten čovjek. Nisam zla, pokvarena, ne podmećem nikom nogu, ne uživam u tuđim neuspjesima“, govorila je Ena u jednom interviewu.
Otvoreno je tada pričala i o svojoj introvertnosti, nesigurnosti i činjenici da joj je Akademija pomogla da shvati vlastitu vrijednost.
Iza velikih uloga krila se i velika humanost
O Eni Begović najčešće se govorilo kroz njene filmske, televizijske i pozorišne uloge, ali njena sestra Mia otkrila je i jednu stranu njenog života o kojoj javnost gotovo ništa nije znala.
Gostujući u HRT-ovom specijalu „Velikani hrvatskog glumišta“, Mia je ispričala da je Ena za života školovala dvije djevojke iz Vukovara, koje su kasnije postale ljekarke i nastavile život u Los Anđelesu.
Ena o tome nije željela javno da govori. Nije tražila priznanje niti pažnju zbog svoje humanosti.
Upravo zato ova priča o njenom životu danas djeluje još snažnije. Iza 98 uloga, velikih scena i filmskih kadrova ostala je uspomena na glumicu koja je za manje od 40 godina uspjela da ostavi trag koji ni četvrt vijeka nakon njene smrti nije izblijedio.
Ena Begović otišla je prerano, ali njene uloge, njena harizma i priče o osobi koja je postojala iza reflektora i danas čuvaju uspomenu na jednu od najvećih glumica svog vremena.
