Ponekad je dovoljna samo jedna odluka da promijeni tok istorije. Upravo to se dogodilo u Australiji, gdje je božićni poklon jednog čovjeka izazvao jednu od najvećih ekoloških katastrofa na svijetu. Ono što je trebalo da bude bezazlen način da se prisjeti rodne Engleske pretvorilo se u problem koji traje više od jednog i po vijeka.
Kako prenosi N1 BiH, sve je počelo na Božić 1859. godine, kada je engleski doseljenik Thomas Austin na svom imanju u saveznoj državi Viktoriji pustio 24 zeca u prirodu. Želio je samo da ponovo doživi lov kakav je poznavao iz rodnog Somerseta, uvjeren da nekoliko životinja ne može izazvati ozbiljne posljedice.
Austin je živio na velikom imanju Barwon Park u blizini mjesta Winchelsea, gdje je posjedovao oko 29.000 jutara zemlje. Iako je imao bogatstvo i prostrano imanje, nedostajao mu je osjećaj doma koji je povezivao upravo s lovom. 
U Australiji su zečevi postojali još od 1788. godine, ali su se tada uglavnom uzgajali u ograđenim prostorima i nisu predstavljali prijetnju prirodi. Prekretnica je nastala kada je Austinov nećak iz Engleske poslao kombinaciju divljih i domaćih zečeva, koji su ubrzo pušteni na slobodu.
Pokazalo se da je procjena bila potpuno pogrešna.
Već sedam godina kasnije na Austinovom imanju odstrijeljeno je više od 14.000 zečeva, ali ni intenzivan lov nije mogao da zaustavi njihovo širenje. Populacija je nastavila da raste nevjerovatnom brzinom, a životinje su se širile prema unutrašnjosti kontinenta.
Danas se procjenjuje da je njihov broj u jednom trenutku dostigao čak 600 miliona jedinki.
Brzina kojom su osvojili Australiju i dalje fascinira naučnike. Kako navodi naučni časopis PNAS, istraživanje objavljeno 2022. godine pokazalo je da ogromna današnja populacija potiče upravo od Austinovih zečeva. Genetske analize potvrdile su da su se u pojedinim područjima širili brzinom od gotovo 100 kilometara godišnje, što je izuzetno brzo za malog kopnenog sisara.
Njihov uspjeh objašnjava se i nevjerovatnom sposobnošću razmnožavanja. Ženka može imati više legala tokom godine, a u jednom okotu donosi na svijet između četiri i dvanaest mladunaca, nakon trudnoće koja traje svega mjesec dana.
Australijske vlasti pokušavale su da zaustave invaziju različitim metodama. Početkom 20. vijeka izgrađena je ogromna zaštitna ograda duga više od 3.200 kilometara, koja je tada bila najduža na svijetu. Međutim, zečevi su pronalazili način da prođu ispod nje kopajući tunele ili kroz oštećene dijelove, pa je ograda samo usporila njihovo širenje. Danas je poznata kao State Barrier Fence.
Posljedice ove odluke osjećaju se i više od 160 godina kasnije. Zečevi uništavaju pašnjake, ubrzavaju eroziju tla, oduzimaju hranu domaćim životinjskim vrstama i smatraju se jednim od glavnih razloga propadanja brojnih autohtonih biljaka i životinja.
Šteta koju svake godine prouzrokuju australijskoj poljoprivredi procjenjuje se na više od 200 miliona dolara. Tokom decenija korišćeni su otrovi, virusi i druge metode kontrole populacije, ali su preživjele jedinke razvijale otpornost, zbog čega problem nikada nije trajno riješen.
Priča o Thomasu Austinu danas služi kao jedno od najpoznatijih upozorenja koliko naizgled bezazlena ljudska odluka može da ostavi dugotrajne posljedice po čitav ekosistem.
